Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα επιζώντα μέλη του Studio Design που είχε ιδρυθεί από τον Porsche συγκεντρώθηκαν ξανά σε ένα άχρηστο μύλο στο Gmund της Αυστρίας, όπου έφτιαχναν και επισκεύαζαν αγροτικά μηχανήματα και ανακαίνιζαν αυτοκίνητα.

Ο Dr. Porsche ωστόσο και μερικοί από τους ανθρώπους – κλειδιά του Studio Design προσκλήθηκαν από την Renault για να δώσουν συμβουλές για το 4 CV, το οποίο έμελλε να φτάσει σε τρομερές πωλήσεις.

Όταν δε κάποιοι από τους συναδέλφους του συνελήφθησαν για κατηγορίες πολέμου, ο Porsche αναγκάστηκε να πληρώσει για να ελευθερωθούν.

Έτσι ξεκίνησε η σχεδίαση ενός προηγμένου μοντέλου για την Cisitalia.

Στο μεταξύ ο γιος του Porsche, o Ferry είχε φτιάξει ένα VW Special το οποίο πούλησε σε κάποιον στην Ελβετία. Ο νέος κάτοχος του ήταν πολύ ευχαριστημένος και έτσι κανονίστηκε να γίνει δοκιμή του αυτοκινήτου από ελβετικό περιοδικό. Οι κριτικές που γράφτηκαν ήταν πολύ καλές με αποτέλεσμα να δοθεί ώθηση και να παρουσιαστεί στο σαλόνι της Γενεύης το 1949 (Με τιμή 14.500 Ελβετικά φράγκα).

Το 1950 το Studio της Porsche επέστρεψε στην αρχική του έδρα στη Στουτγκάρδη. Στην αρχή τα αυτοκίνητα φτιάχνονταν στα εργαστήρια του Reutter.

Η εταιρεία μεγάλωσε και ευημέρευε βοηθούμενη από τις αξιοζήλευτες επιδόσεις των sports racing cars, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι τα πετυχημένα αγωνιστικά αυτοκίνητα, ήταν με μεσαίου κυβισμού κινητήρα σε σχέση με τα υψηλού κυβισμού. Η Porsche βοηθήθηκε επίσης από το γεγονός ότι η εταιρία ήταν ικανή να διαπραγματεύεται τα δικαιώματα που της χορηγούσε η VW και έτσι μπορούσε με τη σειρά της να δίνει άδεια σε άλλους κατασκευαστές να χρησιμοποιούν το καλά συγχρονισμένο σύστημα κιβωτίων ταχυτήτων, το οποίο το Studio είχε αναπτύξει για το Cisitalia GP που είχε σχεδιαστεί στο Gmund.

Οι 4 κύλινδροι μεσαίου κυβισμού στα τέλη των ‘50s κέρδισαν το παγκόσμιο πρωτάθλημα σπορ αυτοκινήτων παρά το ότι ήταν μικρότεροι κινητήρες σε σύγκριση με εκείνους των ανταγωνιστών και αυτό σε μία εποχή όπου οι περισσότεροι κατασκευαστές σπορ αυτοκινήτων ήταν κατά βάση ειδικοί κατασκευαστές (Ferrari – Maserati – Cisitalia).

Porsche 265 1949-1955

Ήταν μία ελαφριά αεροδυναμική έκδοση του Beetle, ένα «φουτουριστικό» Beetle δηλαδή, και τα πρώτα αυτοκίνητα είχαν τον αερόψυκτο κινητήρα των Beetle με 1.131 κυβικά εκατοστά, 4 κυλίνδρους εν σειρά με απόδοση 40 ίππων έναντι των 25 του Beetle. Οι επιδόσεις δεν ήταν οι καλύτερες αν και η τελική ταχύτητα έφτανε τα 135 χιλιόμετρα την ώρα, είχε όμως πολύ καλή ομαλή κύλιση και απόσβεση κραδασμών για την εποχή του.

Ήταν ένα αυτοκίνητο με διάταξη κινητήρα πίσω, κιβώτιο ταχυτήτων μπροστά από τους πίσω τροχούς και σασί να είναι εξ ολοκλήρου από ατσάλι.

Για ανάρτηση χρησιμοποιούντο ράβδοι στρέψης και ελατήρια με ακολουθούμενους συνδέσμους στο μπροστινό μέρος καθώς και άξονας με ελατήρια πίσω, ενώ τα φρένα ήταν με ντίζα ως το 1951.

Η μηχανή δέχτηκε μια μείωση του κυβισμού και έγινε 1.086 κυβικών εκατοστών έτσι ώστε να είναι υποψήφια για να μπει στην κλάση των 1.1 lt και το 1951 κέρδισε στην κατηγορία της πρώτης εμφάνισης στον αγώνα Le Mans.

Επίσης το 1951 προστέθηκε μία ανοιχτή έκδοση και την επόμενη χρονιά αντικαταστάθηκε το διπλό μπαρμπρίζ από ένα μονοκόμματο.

Αργότερα ο κυβισμός ανέβηκε στα 1.287 κυβικά εκατοστά (1954) και στα 1.488 κυβικά εκατοστά με 55 ίππους και 70 ίππους (Super) αντίστοιχα.

Μία «φουρνιά» από 20 αντίτυπα ελαφρού βάρους Roadster πήγαν στην Αμερική και θεμελίωσαν το όνομα της Porsche στον ανταγωνισμό. Τα αυτοκίνητα αυτά οδήγησαν αργότερα στο μοντέλο Speedster, με χαμηλότερο μπαρμπρίζ και βασικά όργανα ελέγχου.

Porsche 256 A 1955-1959

Οι κύριες αλλαγές της δεύτερης έκδοσης της 256, του μοντέλου που στην ουσία θεμελίωσε τη φίρμα, ήταν οι εξής. Ποιο μαλακή ανάρτηση, νέο ταμπλώ και μικρότερους τροχούς που ήταν πλέον 15 ιντσών αντί των 16.

Παράλληλα προστέθηκε και μία έκδοση με σκληρή οροφή στη γκάμα. Τα μοντέλα ωστόσο με κινητήρα 1.3 lt παράγονταν μόνο για την γερμανική αγορά ως το 1957. Η αφρόκρεμα της γκάμας όμως ήταν οι κινητήρες με 1.6 lt με 60 ίππους και 1.6 lt Super με 75 ίππους, ενώ παράλληλα υπήρχε και η έκδοση Speedster για πιο εντυπωσιακές εμφανίσεις.

Το 1953 η Porsche εισήγαγε ένα εντελώς καινούργιο αερόψυκτο κινητήρα 4 κυλίνδρους εν σειρά, για τις αγωνιστικές εκδόσεις και ο οποίος χρησιμοποιήθηκε κατόπιν στις εκδόσεις GS και GT Carrera.

Έτσι από τα μέσα των 50’s η Porsche είχε κατορθώσει εκτός από το να δημιουργεί εξελιγμένα «Beettle», να γίνει και ένας ιδιαίτερος κατασκευαστής αυτοκινήτων, εισάγοντας το 1955 ένα κινητήρα 1.5 lt με 110 ίππους και 195 τελική (Carrera) και από το 1958 έναν με 1.6 lt, με αποτέλεσμα το Speedster να αποκτήσει νέο κινητήρα!

Porsche 356 B

Carrera 2 1959-1963

Η παραγωγή της Porsche αναπτύχθηκε ραγδαία τα επόμενα χρόνια και η νέα γκάμα βοήθησε στη κάθετη άνοδο του image της εταιρίας. Τα μοντέλα που σχεδιάστηκαν εμφανίζονται με πιο κοφτό αμάξωμα, ανεβασμένους προβολείς, ανανεωμένο πορτ-μπαγκάζ, μεγαλύτερο πίσω παράθυρο και νέους προφυλακτήρες.

Ο κινητήρας ήταν των 1.6 lt και όλα τα μοντέλα είχαν ταμπούρα και αυτό επειδή η αρχική σχεδίαση προέβλεπε έτσι, αλλά και διότι δεν υπήρχε άμεσο πρόγραμμα υλοποίησης για την τροποποίηση του συστήματος πέδησης.

Ο ατέρμονας του τιμονιού προέρχονταν μόνο από VW, το σασμάν διέθετε 4 ταχύτητες, ενώ η Carrera 2 είχε διπλούς εκκεντροφόρους επικεφαλής, και από το 1960 είχε 130 ίππους και βελτιωμένη ροπή.

 Η απόδοση των κινητήρων ποίκιλε από 60 ίππους στα 1.6 lt στους 75 ίππους στα 1.6 lt (Super) καθώς και 1.6 lt με 90 ίππους. Η τελική τους ταχύτητα άγγιζε τα 160 χιλιόμετρα αλλά το βασικό μοντέλο των 1.6 lt δεν ήταν ιδιαίτερα γρήγορο και χρειάζονταν 14.5 δεύτερα από 0-100 χιλιόμετρα. Υπήρχαν 2 τύποι αμαξωμάτων, το Roadster όπου προέρχονταν από το Speedster και το Coupe, όπου είχε επέμβει σχεδιαστικά ο Karmann.

Porsche 356 C

Carrera 2 1963-1965

Η Porsche ως γνωστόν ήταν ο τελευταίος κατασκευαστής σπορ αυτοκινήτων, ο οποίος χρησιμοποίησε ταμπούρα στα αυτοκίνητά του στην F1. Είναι δε εκπληκτικό και απορίας άξιον το ότι πήρε στο τμήμα σχεδιασμού και εφαρμογών ως το 1963 ώστε να τοποθετηθούν δισκόφρενα εμπρός – πίσω στα αυτοκίνητα παραγωγής! Η οδική συμπεριφορά βελτιώθηκε με ένα ZF σύστημα υποβοήθησης με ανεξάρτητο πίσω άξονα, και ράβδους στρέψης, αποφεύγοντας έτσι την καταπόνηση του πίσω άξονα, όπου ήταν standard στα 1.6 Super και Carrera, ενώ προαιρετικό στην απλή 1.6 lt. Η Carrera 2 εμφανίστηκε την άνοιξη του 1962, με ένα μεγαλύτερο κινητήρα 2 lt με διπλά Solex καρμπυρατέρ, ιπποδύναμη 130 ίππους και δισκόφρενα σε όλους τους τροχούς!

Συνοψίζοντας η Carrera των 2 lt ήταν σίγουρα ένα από τα πιο επιθυμητά GT της αγοράς που παρήχθησαν (με απόδοση 155 ίππους το G.T. και 140 το GS για την Αμερική), αν και δεν ήταν φθηνό, ικανοποιούσε όμως τον οδηγό που αναζητούσε ένα αυτοκίνητο καλής ποιότητας και εξαιρετικής οδηγικής συμπεριφοράς.

Το μεγαλύτερο κατόρθωμα της Porsche ήταν να καθιερώσει ένα έμφυτο ασταθές σχέδιο μέσω της διαρκούς ανάπτυξης, κάτι που δεν είχαν κάνει οι περισσότεροι κατασκευαστές αλλά θα είχαν εργαστεί κυρίως για κάποιο εναλλακτικό μοντέλο από την πρώτη στιγμή.

Ας μην ξεχνάμε ότι ήταν και το αγαπημένο αυτοκίνητο του James Dean.